
Oh hoffaardige fanaten!
Ik beken: Davids autobiografie "Don't Hassel the Hoff" had ik voor vandaag nog nooit in handen gehad. Ik had er nog geen letter van gelezen tot vandaag, de dag die altijd in mijn geheugen gegrifd zal staan als de dag waarop ik de spiksplinternieuwe geupdate versie van Davids zelfportret - getiteld "Making Waves. The Autobiography" - in de postbus van onze weldadigheidsorganisatie vond. Catchy titels, snedige gereconstrueerde dialogen, filosofische en familiale beschouwingen, leuke cartoons, correcte en hoogst gedetailleerde disco- en filmografische gegevens, foto's uit kinder- en KITT-tijd, een hoofdstuk helemaal gewijd aan Davids jurylidmaatschap in
America's got talent in 2007, kortom: dit is het ultieme naslagwerk voor elke hoffiaanse meerwaardezoeker.
Ik heb weliswaar nog niet het hele boek doorgenomen, heb slecht gegrasduind en gesnuisterd, maar bij het lezen van volgende regels wist ik genoeg: "Ja, dit is waarlijk een origineel Davidiaans document!". De immense stootkracht die er vanuit gaat smoort elke drang tot hermeneutische interpretatie in de kiem. Ze stammen uit hoofdstuk 13 "Venus in Spandex", waarin de schok die ons aller Pamela - zoals u weet, een van de beschermengelen van dit lovenswaardig initiatief - door de intellectualistisch verkrampte wereld joeg, detailrijk beschreven wordt; een werking die perfect gevat wordt in de epigraaf "We hired Pamela Anderson and the rest, as
Vanity Fair once said, was hysteria." In de volgende regels zijn Davids gedachten bij zijn eerste ontmoeting met deze pure en onversneden vrouw minutieus geregistreerd; ervaar wat er door hem heen ging aan twijfels en trillingen bij het aanschouwen van de vrouw die de vervangster van Erika Eleniak moest en zou worden.

"The thing that bothered me was that she had been a
Playboy Playmate in 1989 and I didn't want any more Playmates on
Baywatch. We had crossed the line once with Erika Eleniak and I didn't want to do it again.
I told my partners: 'You know, guys, I don't really want anybody else from
Playboy in the show because, frankly,
Playboy sends the wrong message.' I was completely opposed to telling girls that if they took their clothes off, they could get a job in television. Somewhere along the line somebody was going to get raped and they were going to blame
Baywatch.
Pamela was wearing a halter top and a skirt. When we asked her to read a page of the script, she stood up, stripped off her top and skirt to reveal a swimsuit underneath. The guys couldn't take their eyes off her breasts because they were beautiful and they were real.
I said, 'Put a camera on her.'
Pamela proceeded to read her lines and was so charming and funny - and so absurdly beautiful - that it was no contest. Everybody wanted her, so I said, 'Okay - she's in.'
The camera photographs your aura and you've either got it or you haven't. Actors like Robert De Niro have got auras to play bad guys - you put a camera on him and he just has to walk around and he's menacing. Pamela had a big aura - a sweet, adorable, Marilyn Monroe quality, plus a terrific amount of charisma." (p. 163)
PS: Zoals gezegd, behoeft deze
monologue intérieure geen commentaar; toch wil ik de talrijke vrouwelijke leden van ons conclaaf gerust stellen en zeggen dat we de focus in de toekomst allesbehalve tot de fameuse
Baywatch-redsters zullen verengen. Zo hebben we als volgende posting een bijdrage over de miskende zwarte gemotoriseerde
Baywatch-agent Greg Alan Williams gepland.
The Hoff zij met u
en met het schrijverscollectief Hoffius