U zei?

Collegae,

U dacht misschien dat ik, na de stroom van verwijten en beschuldigingen die mij naar het hoofd gesmeten werden, te bang of zelfs te laf was om openlijk te reageren. Niets is echter minder waar, zo toont dit schrijven. Ik had andere, misschien zelfs belangrijkere dingen te doen...
Laat u bij het lezen van dit bericht trouwens ook niet leiden door de lengte ervan. Een groot deel bestaat uit citaten, en zijn waarschijnlijk door jullie al gekend.

Oprecht verheugd ben ik natuurlijk met de huidige polemiek, zeker omdat die tot stand kwam door enkele mindere schrijfsels van mijnentwege. Ik dank daarvoor dan ook hartelijk mijn collegae Hoffius en J. Terra. Graag zal ik nu ingaan op hun beider reacties.

Hoffius reageert op het zogeheten ‘trinitarische vraagstuk’ (maandag 20 augustus 2007, 12:49). Zijn of haar bedoelingen zijn nobel, maar toch niet helemaal correct. Zei ons aller Schopenhauer immers al niet:

De wilsuiting en de activiteit van het lichaam zijn niet twee objectief gekende, onderling verschillende toestanden, die causaal met elkaar zijn verbonden en zij verhouden zich niet tot elkaar als oorzaak en gevolg, maar zijn één en hetzelfde, dat op twee totaal verschillende manieren wordt ervaren: de ene keer heel onmiddellijk, de andere keer via de aanschouwing door het verstand.
(Uit Die Welt als Wille und Vorstellung, 1819, De wereld als wil en voostelling, Wereldbibliotheek, Amsterdam 1997, p185-186)

Één en hetzelfde. Wat David als weldoener, filosoof of zanger (alle drie de woorden komen van Hoffius zelf) dus doet, kan nooit onverenigbaar zijn. Vandaar dat de ‘twee-naturen’-eenheid niet aan de orde kan zijn. Er zit steeds eenzelfde drijvende kracht achter alles wat David doet, gekenmerkt door een zoektocht naar eer, roem en geld. Dat er af en toe ook andere dingen bij komen kijken, zal u zo meteen duidelijk worden…

Lovenswaardig is ook de poging van J. Terra (22 augustus 2007, 1:14). Zoals verwacht zoekt hij of zij het zwakkere punt van mijn redenering op, en verwijt me een gebrek aan contextualisering en historisering. Alleen begaat u, beste J. Terra, net zoals Hoffius de fout om David hier enkel als kunstenaar te zien, en niet als wetenschapper. Zelfs zonder de door u gevraagde contextualisering en historisering blijft mijn these dus overeind, al is de boodschap inderdaad misschien wat banaal.
Belangrijker is echter dat u, onbewust weliswaar, op de kern van mijn volgende betoog uitgekomen bent. U wil meer contextualisering en historisering? Welaan dan.

Want net zoals (bijna) iedereen nog weet waar hij of zij was op dinsdag 11 september 2001, zo weten de meesten onder ons ook nog wel waar zij waren op 13 augustus 1996, de dag waarop Marc Dutroux werd opgepakt, en de wereld er voorgoed anders ging uitzien. Julie en Melissa, An en Eefje, Sabine en Laetitia; hun namen zullen we waarschijnlijk nooit vergeten. Het post-Dutroux-tijdperk was begonnen. Buitenspelen zonder zorgen werd zo goed als onmogelijk, ongeruste ouders patrouilleerden aan de schoolpoorten, en bij elke witte bestelbus die moest remmen sloeg de angst ons om het hart. Onze kinderen werd op het hart gedrukt om nooit met vreemde mensen mee te gaan, er niets van aan te nemen, en er zelfs niet tegen te praten. Dat al deze angsten gegrond bleken, bewezen de gruwelijke feiten met Stacy en Natalie nog, in juni vorig jaar.

Wat vindt u dan, beste J. Terra, van het initiatief van de heer Hasselhoff om net in juni 2006, wanneer het hele land, en zelfs de hele wereld, het drama van Dutroux opnieuw beleeft, om net dan het nummer ‘Jump in my Car’ uit te brengen? Wat vindt u van de boodschap van dit lied? Het einde, waarin hij het meisje weer uit zijn auto probeert te krijgen, is niet meer dan een zielige poging om de boodschap van het lied te verbloemen.

Jump in my car, I wanna ta-ake you home,

Come on and jump in my car, it's too far to walk on your ow-own

No thank you sir-ir

Ah, c'mon,

I'm a trustworthy guy

No thank you sir-ir

Oh little girl I wouldn't tell you no lie

I know your ga-ame

How can you say that, we only just met

You're all the sa-ame

Ooh, she's got me there, but I'll get her yet

I got you then

No you didn't, I was catchin' my breath

And look it's startin' to rain and baby you'll catch your death

Well, I don't know-ow

Ah, come on it costs nothin' to try

And you'll arrive ho-ome nice and dry

Ooh, jump in my car, I wanna ta-ake you home

Jump in my car, it's too far to walk on your ow-own

Jump in my car, I wanna ta-ake you home

C'mon and jump in my car, it's way too far to walk on your ow-own

Well maybe I wi-ill

Ah, that's better now, your talkin' sense

But you best keep still

Well, if you like I'll just put up a fence

No need to get smart

Well alright we'll soon be on our way

We better stop

What for?

Because it's such a long way

Why, where d'you live?

I live down south, it's roughly eighty-four miles

Hey slow down, you must be jokin' there behind that cute smile

Oh, no I'm not

Well, if you're not there's only one thing to say

And what's that?

Get out the car, get on your way

Get out of my car

But you just said that you'd take me home

It's just too far

But there's no way that I can get there alone

I couldn't care less

Maybe I could see you next week

But you look a mess

But look who's talkin', you've got no right to speak

Get out of my car

You told me that you were a really nice guy

Well I aint yeah,

Get out of my car

Get out

Get out of my car

De boodschap lijkt me voor zich te spreken. En wat vindt u, beste J. Terra, in deze context dan van het door u gebruikte citaat uit ‘One and One make Three’?

I can see it in your eyes

A little boy or girl

Will be so welcome in our world

We'll be a family

When one and one make three

Opnieuw wordt de boodschap op het einde wat verdoezeld, maar de essentie van de eerste drie regels lijkt me wel duidelijk te zijn. Eer, roem en geld blijken dus toch niet de totale drijfveer van David te zijn…

Het citaat van Russ Rankin, gepost door Hoffius (20 augustus 2007, 11:01), krijgt op deze manier trouwens wel een zeer wrange nasmaak, zeker als het door Hoffius zelf gebruikt wordt voor het beschrijven van ‘onze gemoedstoestand’…

My pain is the pain of children. My heart is burning with their shame...

Masselthoff

Reacties altijd welkom op http://thehoffzondernaam.blogspot.com/

1x1x1 = 1

Beste HZN-abonnees,

het is niet onze gewoonte om openlijk te reageren op publicaties op onze blogsite. Een tsunami aan emails, gele briefkaarten en dreigbrieven van HZN-leden dwingt ons hiertoe. We moeten erkennen dat onze relatief prille HZN-blog onder druk staat. Collega-publicist Masselthoff heeft de stok in het hoenderhok gegooid!

Het trinitarische vraagstuk zo gruwelijk geponeerd door Masselthoff verscheurt ons ledenbestand in enerszijds een monofysitische tak en anderszijds de 'homoousios'-school. We proberen dit voor U te duiden:

De 'monofysitische' leden benadrukken dat David én acteur én zanger én filosoof/weldoener zijn in 'één fysieke natuur'.

Dit in tegenstelling tot zij die eerder de 'twee-naturen'-eenheid aanhangen en benadrukken dat David of acteur of zanger of weldoener is. Een wezenlijk onderscheid inderdaad.

Het is zonneklaar dat Masselthoff deze eerste school aanhangt. We verduidelijken dan ook even zijn zwaar david-o-logische publicaties: Aangezien Masselthoff bij 'David als weldoener/filosoof' woorden in de mond legt die 'David in zijn kunstbeleving als zanger' heeft neergepend en gezongen ontstaat er een onverenigbaarheid die bij verschillende leden tot zeer pijnlijke reacties heeft geleid. Met verschillende abonnee-opzeggingen tot gevolg.

Bedenk toch zielsverwanten: tracht in deze twist de polemiek niet op te zoeken maar vind elkaar in de liefde voor het werk van David in al zijn gedaanten. Andere gemeenschappen zijn bij dergelijke ruzies op de klippen gelopen en verschillende kleden gescheurd maar MET DE MORELE AUTORITEIT DIE WIJ, HOFFIUS, ALS STICHTER-VOORZITTER BIJ DE LEDEN HEBBEN, ZULLEN WIJ STRIJDEN VOOR

DE EENHEID VAN HZN !

Hoffius, één voor HZN, HZN voor één.

David en zijn rol in de moderne wiskunde

Collegae,

Op een avond in het jaar 1637, schreef Pierre de Fermat de volgende woorden neer:

Cubum autem in duos cubos, aut quadratoquadratum in duos quadratoquadratos, et generaliter nullam in infinitum ultra quadratum potestatem in duos eiusdem nominis fas est dividere cuius rei demonstrationem mirabilem sane detexi. Hanc marginis exiguitas non caperet.

Vrij vertaald geeft dat:

Als n (natuurlijk getal, uitgezonderd 0), groter is dan 2, dan zijn er geen oplossingen voor xⁿ + yⁿ = zⁿ (denk aan de stelling van Pythagoras). Zoals in het citaat gezegd wordt, had hij hier ook een spectaculair bewijs voor, dat hij echter niet gaf, omdat, zo schreef hij in de kantlijn, het te veel ruimte zou innemen.

Eeuwenlang was dit één van de grootste raadselen uit de wiskunde. De grootste koppen uit de wiskunde probeerden het bewijs te vinden, maar niemand slaagde. Tot Andrew Wiles (1953), een wiskundedocent in Cambridge, die al van kindsbeen af gefascineerd was door het raadsel. De stelling werd zijn levenswerk, en op 23 juni 1993 deed hij wat niemand nog mogelijk achtte: op een lezing in Cambridge poneerde hij zijn bewijs. Helaas was er een fout ingeslopen, en het duurde nog tot 1995 vooraleer de wiskundige gemeenschap zijn verbeterde bewijs aanvaardde. Het raadsel was nu definitief opgelost. (Voor verdere details verwijs ik trouwens graag naar het schitterende boek ‘Het Laatste Raadsel van Fermat’, door Simon Singh, De Arbeiderspers)

Waarom vertel ik u dit nu? Ik had u net zo goed het levensverhaal en de ontdekkingen van een andere wetenschapper kunnen geven, maar mijn punt is dit. Stel, puur hypothetisch, dat iemand als Andrew Wiles geconfronteerd wordt met een lied van David Hasselhoff. Vrijwillig gaat een wetenschapper, of zelfs een intellectueel, natuurlijk niet naar dergelijke muziek luisteren (tenzij hij een kritische stem wil zijn op een door idolatrie gedreven blog), maar hij kan er altijd onvrijwillig aan bloot gesteld worden (winkelcentra, etc.). En stel u nu eens voor dat zo iemand plots te maken krijgt met het nummer ‘One and One make Three’. Stel u voor dat Andrew Wiles, druk denkende over zijn bewijs, opeens hoort dat 1 + 1 = 3? En deze nieuw verworven wijsheid, wie weet zelfs onbewust, meeneemt in zijn bewijs voor het raadsel van Fermat, waardoor zijn moment de gloire, zijn lezing op Cambridge, tot een nachtmerrie verwordt? Het nummer dateert van 1990, toen Wiles nog druk bezig was met zijn levenswerk, dus waarom niet?

Zeg ik nu dat David Hasselhoff schuld had aan het eerste, foute, bewijs van Andrew Wiles? Nee. Maar ik zeg wel dat het kan. En alleen al om die reden vind ik het onverantwoord dat iemand zulke onwaarheden mag verkondigen, en dat hij daarbij nog gesteund wordt door anderen, zodat zijn onwaarheden een nog groter publiek bereiken. Hoe langer David Hasselhoff hiermee door mag gaan, hoe meer slachtoffers hij kan maken…

Masselthoff

(Anti)held?

Collegae,

Vandaag zou ik het, in mijn eerste post, willen hebben over onze perceptie van de moderne cinema, en zelfs van de moderne beeldvorming. Elk van ons kijkt wel eens naar een foto of een film, en telkens opnieuw staan we met verstomming geslagen over wat de nieuwste technieken weer mogelijk maken. Iedereen en alles kan tot leven komen, en iedereen en alles kan ook alles.
Wat echter al te vaak vergeten wordt, of gewoonweg niet geweten is, is dat slechts één persoon de credits mag en moet krijgen voor deze technologische hoogstandjes. Slechts één persoon ligt aan de basis hiervan, en u kan al raden wie: uw aller David Hasselhoff. Met zijn clip bij ‘Hooked on a Feeling’ (1999), die hij trouwens, en dat kan ik niet genoeg benadrukken, volledig zelf gemaakt heeft, legde hij de basis voor al die uren van vertier en ongeloof. De clip kan u overigens, mocht u hem nog nooit aanschouwd mogen hebben, terugvinden op http://nl.youtube.com/watch?v=PJQVlVHsFF8, en is voor de wereld-geschiedenis zo mogelijk nog belangrijker dan de tekst van zijn nummer ‘Looking for Freedom’.

Wist u immers dat de kaskraker ‘The Matrix’ de mosterd is gaan halen bij deze clip? Bewijs hiervoor zijn bijvoorbeeld de sequenties 00:13 – 00:20, 01:06 – 01:19 en 01:55 – 02:06. Ook zijn opvolger, ‘The Matrix Reloaded’, ontleent zijn bekendste beeld aan deze clip, zoals te zien in sequentie 00:28 – 00:31. En wat te denken van ‘The Passion of the Christ’? De nederdaling der Engelen, ook aanwezig in de betreffende bestseller, wordt hier op zo’n almachtige manier uitgewerkt in sequenties 00:33 – 00:35 en 01:06 – 01:19, dat Mel Gibson deze passage gewoon niet opgenomen heeft in zijn film! En denkt u even aan een niet onaardig uitziende, ietwat Venetiaans blonde Britse actrice, en bekijk dan de sequentie 01:26 – 01:40. Titanic, inderdaad! En wat bijvoorbeeld met sequenties 01:40 – 01:55, die toch duidelijk de beginscène weergeven uit ‘Hot Shots’, met Charlie Sheen? (Mocht u hier trouwens een chronologisch probleem vermoeden, onthou dan dat de clip weliswaar in 1999 uitgebracht werd, maar dat David al jaren op deze ideeën liep te broeden, en een erg goede vriend was van Charlie.) Als laatste voorbeeld, en om aan te tonen dat dit niet allemaal een ver-van-mijn-bed-show is, nog sequentie 00:45 – 00:52. ‘Toast Kannibaal’, inderdaad! De lijst met voorbeelden kan natuurlijk nog uitgebreid worden, en is volgens mij zelfs stof tot een heel boek. Dat zou ons op dit moment echter wat te ver brengen…

Want nu, na al wat ik u verteld heb, kom ik tot de kern van mijn betoog, geformuleerd in een vraag. Moeten we David hier dankbaar voor zijn? Waren we niet beter afgeweest zonder de invloed die ‘Hooked on a Feeling’ teweeg heeft gebracht? Heel de balans tussen realiteit en fictie is vervormd, wat afgelopen week nog maar eens pijnlijk duidelijk werd in de Noordpoolsaga, met het gebruik van beelden uit ‘Titanic’ (hiervoor verwijs ik u graag naar http://www.wordblog.co.uk/2007/08/11/titanic-mistake). Zou de maatschappij er niet helemaal anders uitzien, ja, zelfs beter? Zouden wij persoonlijk niet meer tijd vrij maken voor het lezen van Flaubert of Joyce? En waren we, ook op cinematisch gebied, zoveel slechter af vóór ‘Hooked on a Feeling’? Waren emoties toen niet, in tegenstelling tot nu, echt? Wie heeft er niet geweend toen ET Elliott moest verlaten? Wie had er geen schrik van de killer rabbit of Caerbannog? En Luke heeft zijn vader toch ook op de oude manier teruggevonden?

Waren die drieëneenhalve minuut het dus allemaal wel waard?

Masselthoff

Expeditie in het Osmaanse Rijk / Contact met Vlaamse artiesten!

Beste leden,

in alle wedstrijdwoede zijn we vergeten u verslag uit te brengen van onze expeditie naar de Anatolische wereld. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat deze ontwikkelingsreis, aangevat met rasecht missionarisch enthousiasme, in eerste instantie een ontnuchterende ervaring leek te worden. De Osmaanse medemens, die ik interpeleerde over het bestaan en de visie van David Hasselhoff, leek het gesprek steeds weer op dwangneurotische wijze in de richting van een zekere Atahoff te sturen. Toen ik als straatschreeuwer opereerde in Antalya leek een enkeling eindelijk verstaan te hebben op wie ik doelde: hij trok me aan de mouw, stelde me gerust door zijn Oostendse - maar ook Genkse - origine te openbaren en voerde me in zijn bazaar binnen, alwaar hij me een uitzonderlijke aanbieding zou kunnen presenteren: een unieke "autograph" van onze held. Door de woorden van deze mercantiele sultan en de zuiderse zon verblind ging ik - zonder ook maar een lyra van de duizelingwekkende prijs af te krijgen - op zijn aanbod in om in mijn hotelkamer later te ontdekken dat de foto helemaal geen representatie van David was maar wel van een of andere malafide B-acteur.



Mij bedrogen voelend in mijn onschuld trok ik naar de riviera om mij er door een stevige zeebries te laten verkwikken en er met de verrekijker de imposante kusttweedekkers te aanschouwen. Ik leek er mij op laffe manier al bij neergelegd te hebben dat hier geen Hoff-materiaal te rapen was, tot ik geraakt werd door onderstaande beelden.

Het plaatje klopte: het blanke Malibu-strand, wulps bruingebruind reddend personeel in actie, een observatiepier met nationale vlag getooid. Door dit optreden van enkele inboorlingen drong de kern van onze missie tot me door: de Baywatch-boodschap is een universele, die het particuliere personeel van de reeks overstijgt en mensen over de hele wereld tot altruïstisch engagement blijft aanzetten.

Ik besloot echter - in samenspraak met mijn collega-opperapostel -, deze boodschap van grenzeloze liefde vooreerst in ons verzuurd Vlaanderenland te verspreiden. En zo traden we de voorbije dagen in contact met enkele vooraanstaande Vlaamse artiesten die ontegensprekelijk in de voetsporen van David treden. Zo kwam er bij voorbeeld een intens emailverkeer met Jacky Lafon tot stand, die in de levensweg van David de kracht vond om ondanks laster en eerroof door te zetten en mensen van heinde en verre vertier en amusement te brengen (http://www.jackylafon.be/index.htm). Mag ik langs deze weg Jacky en Margriet ook veel succes wensen met hun familiefeest door en voor vrouwen. Het wordt zeker een mooie zomer met Hermans en Lafon!
In tegenstelling tot Jacky, die onze correspondentie liever ongepubliceerd houdt, mag ik mijn briefwisseling met David Cantré van het onvolprezen Good Shape wel openbaar maken. In het gastenboek op zijn homepage (http://www.davidcantre.be/) kan u zien dat we op 13.08.2007 de dialoog met David - over de afkomst van deze naam bestaat trouwens geen twijfel - aangingen:

Wij, leden van de forum "The Hoff zonder Naam" - gewijd aan een van de iconen van de Westerse cultuurgeschiedenis, David Hasselhoff - hebben zopas je prachtige geëngageerde nummer "The Answer on Your Message" tegen terrorisme en geweld ontdekt. Het is lovenswaardig hoe u met uw muziek mensen wil samenbrengen - "zonder haat en venijn"; u stapt daardoor in de voetsporen van The Hoff, die met zijn hit "Looking for freedom" tot het neerhalen van de Berlijnse Muur aanzette. We wensen u dan ook een ongelooflijke comeback toe en hopen ook nog steeds op een reünie van ons aller "Good Shape"!
Hoffelijke groeten,
het schrijverscollectief hoffius (http://thehoffzondernaam.blogspot.com/)

(Onze dank gaat trouwens uit naar Jan L., lid van deze werkgroep, die ons de clip van "The Answer on Your Message" doorstuurde: http://www.youtube.com/watch?v=ohprliF3exU)

U weze gegroet,
Maniacs in Love

De eerste vakantiefoto inzendingen stromen binnen...

Kameraden,

Na een strenge selectie hebben wij reeds twee foto's uitgekozen voor de grote vakantiefotowedstrijd!

Ziehier foto nr. 1 getiteld: 'Mitch met drenkelingen'. Als we de fan mogen geloven die deze foto genomen heeft dan verrichtte David kort hierna nog een wonder met vissen en broden...

Bij Foto nr. 2 luidt het onderschrift: 'Mike "Newmie" Newman in actie'. U ziet hier niet de acteur Michael Newman maar iemand die het personage Newmie (te herkennen aan de snor) uit Baywatch neerzet tijdens de coördinatie van een reddingsactie.


Zoals U merkt, houden wij ons zelfs bij een lichtvoetige vakantiewedstrijd aan de hoogste kwaliteitsnormen. Dus zoals David zo vaak zegt: 'Hic poghe omt hoghe'!

Onze mailbox is terug opgeruimd zodat er plaats is om opnieuw honderden foto's te ontvangen!

May the Hoff be with you,

hoffius.

WEDSTRIJDJE !!!

Talrijke vrienden van heide en verre,

Zoals U bij de reactie op onderstaande dienstmedeling kan lezen kent ons succes geen grenzen. Ook dat van David kent geen grenzen. Dat blijkt duidelijk uit de bijgevoegde foto. Ter contuextaliseringsgewijs: David is tijdens de vakantieperiode op bezoek geweest bij een Duitse kolonie in Argentinië. Aangezien David in zijn hart ook een Duitse emigrant is, ligt deze groep hem zeer dicht aan het hart. Vandaar dat hij voor onze oppervlakkige West-Europese blik een volkomen foute houding aanneemt, echter in de omgeving van Buenos Aires bestelt men alzo: Zwei Halbes!

Graag herinneren wij U aan de wedstrijd die, jedoch gelanceerd door onze beminnelijke collega-publicist 'Shauni&EddieForever', de volledige steun geniet van wij, Hoffius, en 'Colonel Barnaby': de VAKANTIEFOTO.

Hierbij herhalen wij kort de opdracht:

Stuur ons voor 1 september 2007 uw zelfgemaakte variant op de heldendaden van Mitch en Pamela op. Om degenen die, zoals ondergetekende, de zomer eerder zwoegend op voetnoten dan luierend op luchtmatrassen zullen moeten doorbrengen, niet te discrimineren, komen natuurlijk ook in aanmerking: odes aan de zwaar miskende video 'Jump in my car' (ter herinnering: http://www.youtube.com/watch?v=pgX-hiQdfFw), aan Hannibal en zijn vriendjes, enzovoort.
De winnaar wacht eeuwige verafhoffing! Wie durft deze beproeving te doorstaan? Wie waagt deze sprong in het diepe? Gedenk toch immers, beminde hoffianen, dat het alziende oog van de Hoff steeds over de golven waakt...

U hebt nog allen 23 dagen om uw foto op te sturen naar het vertrouwde adres: thehoffzondernaam@skynet.be

Moge the hoffiest winnen!

Dienstmededeling

Beste vrienden van het lovenswaardige Hoff-genootschap,

met schaamte beken ik u dat ons project reeds enige dagen op een lager pitje staat, maar ik kan u meedelen dat het schrijverscollectief een tweede adem hervinden zal en daarvoor op excursie trekt. Beide pentrekkers - die zich overigens na hun trip zullen kenbaar maken - zullen onze blijde boodschap namelijk op andere continenten verspreiden. Zo trek ikzelf bij voorbeeld voor enige dagen naar Klein-Azië alwaar de Hoff-receptie nog geen reuzevaart genomen heeft. Over onze avonturen in deze nog te messianiserende "hearts of darkness" zullen we weldra verslag uitbrengen.

Om uw ontgoocheling over deze tijdelijke frequentieverlaging te overwinnen stuur ik u graag door naar volgende tijdsverslijter:
http://www.great-tv-shows.com/knightrider/game/

Mag ik er u ook op wijzen dat onze hooggeëerde medebeheerders Shauni&EddieForever en Colonel Barneby hun apostolische taak in Vlaanderen en omstreken zullen blijven waarnemen en dus volledig ter uwer beschikking en die van The God among Men zullen staan.

Hoff zegen u,
Hoff bewaar u
en
Hoff ziens
Hoffius