Der Hoff auf Deutsch

Geachte Hoff-fans,

nu de insinuaties over de sinistere profeet MW en het ontstaan van de Hasselhoffstaat ons genootschap verteren, willen we onze gedachten graag even verzetten met een andersoortig bericht, een bericht waar jullie al heel lang zitten op de wachten. Want illustreerde ik niet in een mei-bericht hoe David met zijn vrede- en vrijheidslievende muziek aanzette tot het neerhalen van de Berlijnse Muur en beloofde ik jullie toen niet een uiteenzetting over de nimmer aflatende band tussen Hasselhoff en het volk van zijn verre voorouders? Welnu, nu is de tijd aangebroken om u enkele stukken uit het AMHC, het Archief en Museum voor het Hoffiaanse Cultuurleven, voor te schotelen.

In volgend filmpje kan u aanschouwen hoe Der Hoff op de nationale Duitse omroep een vertolking van het immergroene "Du" van Peter Maffay neerzet en de Duitsers zo duidelijk maakt dat hij een van hen is en dat altijd zal blijven.
http://www.youtube.com/watch?v=HKh2CI6T_c0
Dat hij met deze live-performance de verbeelding van de Duitsers voor altijd zou beroeren (wat zich in de verdringing van Peter Maffay als originele uitvoerder en de talrijke persiflages van Davids prestatie sedimenteerde), kon reeds uit de uitzinnige reacties van het aanwezige publiek afgeleid worden. Het spel der blikken, de authentieke doorleefdheid en ontroering, het hanteren van een dialectaal gekleurd jargon ("Isch", "Mädschen" etc.) en vooral de dirty talk-passage zetten de jonge Duitse fans steeds weer tot heftig geschreeuw aan en ten slotte zelfs tot de bestorming van het - trouwens prachtig gedecoreerde - podium aan.

Door het inzetten van diezelfde kleine elementen weet hij ook bij zijn vertolking van "Stille Nacht" het Duitse publiek voor zich te winnen.
http://www.youtube.com/watch?v=moLDvI5UhcM
Wat de Duitse massa zeker wel weet pruimen zijn natuurlijk: het gouden kruisje om de nek - dat op subtiele wijze Hoffs rol als oprechte overbrenger van de evangelische kerstboodschap beklemtoont -, maar ook hier weer het hanteren van een Schwäbisch-klinkende tongval die in het parlandogedeelte verglijdt in een verbasterd Creools of een pauselijk esperanto, waarin steeds weer doorklinkt: "schönen Advent".

Dezelfde atmosfeer van kerstening en kindvriendelijkheid wordt ook opgeroepen in Hasselhoffs ontroerende duoperformance met de Oostenrijkse Sylvie Melodie op de ORF:
http://www.youtube.com/watch?v=W6LzWdnaTms
(Beide laatste songs spreiden trouwens een respect voor het kind tentoon, die de onbetamelijke beschuldigingen van Masselthoff de kiem in smoren.) De dialoog over dood, afscheid en vertrouwen in het Jenseits, die in "Wir zwei (allein)" tussen Gwen en David ten berde gebracht wordt, laten een vader-dochter-relatie doorschemeren zoals die in onze verzuurde samenleving nauwelijks nog publiek te aanschouwen valt. De koosnaampjes waarmee deze gezinsleden elkaar toespreken ("Dady", "Baby Blue") net als het verweesde staren in de verte bij het mijmeren over de afwezige moeder, die vanuit het hiernamaals toekijkt, getuigen van een unieke intimiteit en genegenheid. De engelstalige woorden waarmee David het meisje uiteindelijk weet gerust te stellen overstijgen echter het anekdotische of particuliere niveau en nemen duidelijk de vorm van een universele Messiaanse boodschap aan, gericht tot alle kinderen van Zijn Kerk:
"Dady's here and I'll always be by your side"

Mogen deze woorden u sterken,
de apostel Hoffius