de windstilte van de voorbije dagen was te wijten aan onze verwoede pogingen om ons op sportmanifestaties te laten spotten en zulkerwijze onze Boodschap van Liefde aan de sportminnende buitenwereld te kennen te geven (weldra brengen we u verslag uit en stellen we ook beeldmateriaal ter beschikking van ons wedervaren op OHL-KV Kortrijk en België-Armenië).
Nu wensen wij er enkel op te wijzen dat een zeldzaam doek op miraculeuze wijze is opgedoken in een van de koffie- en discussiekamers van de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte, meer bepaald in de ontmoetingsplaats van de afdeling Literatuurwetenschap. Wat zich onverwachts voor ons oog tentoonspreidde was het doek "David met hond", dat enkele maanden geleden op schalkse wijze uit ons Archief en Museum voor Hoffiaans Cultuurleven (AMHC) ontheemd werd. Door deze retributie zijn we bereid gratie te verlenen aan de onverlaat die het in de faculteit der faculteiten posteerde (ook het bekladden van het kunstwerk met de woorden "Love from the Hoff" zijn we meer dan bereid door de vingers te zien). Hij/zij mag dus met gerust gemoed uit de anonimiteit treden... Woede en radeloosheid hebben plaats gemaakt voor diepe dankbaarheid.
Hieronder kan u het doek aanschouwen dat reeds menig hermeneutisch aangelegd hart in vervoering bracht. Graag nodigen we jullie dan ook uit om op jullie beurt enige beschouwingen omtrent dit iconografisch en compositorisch meesterwerk te formuleren. Uw analytisch vermogen kan zich daarbij onder meer richten op de vreemde titelkeuze van de artiest, op aspecten als animaliteit of "Kreatürlichkeit", de verwijzing naar Jan van Eycks "Portret van de Arnolfini's", het voortzetten van de Davidiaans-renaissancistische traditie van de harmonieuze lichaamsbouw.
Hoffelijk dank bij voorbaat,
het anonieme schrijverscollectief Hoffius
1 opmerking:
the hoff en de mannelijke semiotiek
schitterend kunstwerk. bemerk hoe de mannelijke symbolen (de naarboven wijzende piramide, die sinds de Da Vinci-code (D. Brown) niemand meer mag ontgaan) van de benen en tussen de arm en het bovenlichaam fraai tot uiting gebracht worden, terwijl de vrouwelijke symboliek (de omgekeerde pyramide) handig wordt weggemaskeerd door de hond in de schoot van de topacteur. de hond belichaamt de mediërende functie tussen het mannelijke en het vrouwelijke. the hoff toont zich dan ook flufferig kwetsbaar, zonder daarbij zijn mannelijke ego geweld aan te doen (we tellen niet minder dan drie uitgesproken fallussymbolen, cf. supra). de hond in de schoot krijgt een spanningswekkende tegenhanger op de grond, die rust uitstraalt, maar tevens een boog spant waarbinnen the hoff zijn semiotische geladenheid hyperdetermineert. mens en dier, rust en spanning, man en vrouw, zacht en hard komen samen in één innemende, veroverende pose (die arm achter het hoofd! ongemakkelijk maar betekenisvol!). the hoff laat zich hier terecht kenmerken als de teiresias van deze tijd, met een mediërende maar gezagsvolle rol. en toch durft hij, in deze metroseksuele wereld, openlijk uitkomen voor zijn mannelijke Zelfkant door een rijk overwicht aan mannelijke symboliek. lef en visie: een prachtwerk...
Jé Lau
Een reactie posten