(Anti)held?

Collegae,

Vandaag zou ik het, in mijn eerste post, willen hebben over onze perceptie van de moderne cinema, en zelfs van de moderne beeldvorming. Elk van ons kijkt wel eens naar een foto of een film, en telkens opnieuw staan we met verstomming geslagen over wat de nieuwste technieken weer mogelijk maken. Iedereen en alles kan tot leven komen, en iedereen en alles kan ook alles.
Wat echter al te vaak vergeten wordt, of gewoonweg niet geweten is, is dat slechts één persoon de credits mag en moet krijgen voor deze technologische hoogstandjes. Slechts één persoon ligt aan de basis hiervan, en u kan al raden wie: uw aller David Hasselhoff. Met zijn clip bij ‘Hooked on a Feeling’ (1999), die hij trouwens, en dat kan ik niet genoeg benadrukken, volledig zelf gemaakt heeft, legde hij de basis voor al die uren van vertier en ongeloof. De clip kan u overigens, mocht u hem nog nooit aanschouwd mogen hebben, terugvinden op http://nl.youtube.com/watch?v=PJQVlVHsFF8, en is voor de wereld-geschiedenis zo mogelijk nog belangrijker dan de tekst van zijn nummer ‘Looking for Freedom’.

Wist u immers dat de kaskraker ‘The Matrix’ de mosterd is gaan halen bij deze clip? Bewijs hiervoor zijn bijvoorbeeld de sequenties 00:13 – 00:20, 01:06 – 01:19 en 01:55 – 02:06. Ook zijn opvolger, ‘The Matrix Reloaded’, ontleent zijn bekendste beeld aan deze clip, zoals te zien in sequentie 00:28 – 00:31. En wat te denken van ‘The Passion of the Christ’? De nederdaling der Engelen, ook aanwezig in de betreffende bestseller, wordt hier op zo’n almachtige manier uitgewerkt in sequenties 00:33 – 00:35 en 01:06 – 01:19, dat Mel Gibson deze passage gewoon niet opgenomen heeft in zijn film! En denkt u even aan een niet onaardig uitziende, ietwat Venetiaans blonde Britse actrice, en bekijk dan de sequentie 01:26 – 01:40. Titanic, inderdaad! En wat bijvoorbeeld met sequenties 01:40 – 01:55, die toch duidelijk de beginscène weergeven uit ‘Hot Shots’, met Charlie Sheen? (Mocht u hier trouwens een chronologisch probleem vermoeden, onthou dan dat de clip weliswaar in 1999 uitgebracht werd, maar dat David al jaren op deze ideeën liep te broeden, en een erg goede vriend was van Charlie.) Als laatste voorbeeld, en om aan te tonen dat dit niet allemaal een ver-van-mijn-bed-show is, nog sequentie 00:45 – 00:52. ‘Toast Kannibaal’, inderdaad! De lijst met voorbeelden kan natuurlijk nog uitgebreid worden, en is volgens mij zelfs stof tot een heel boek. Dat zou ons op dit moment echter wat te ver brengen…

Want nu, na al wat ik u verteld heb, kom ik tot de kern van mijn betoog, geformuleerd in een vraag. Moeten we David hier dankbaar voor zijn? Waren we niet beter afgeweest zonder de invloed die ‘Hooked on a Feeling’ teweeg heeft gebracht? Heel de balans tussen realiteit en fictie is vervormd, wat afgelopen week nog maar eens pijnlijk duidelijk werd in de Noordpoolsaga, met het gebruik van beelden uit ‘Titanic’ (hiervoor verwijs ik u graag naar http://www.wordblog.co.uk/2007/08/11/titanic-mistake). Zou de maatschappij er niet helemaal anders uitzien, ja, zelfs beter? Zouden wij persoonlijk niet meer tijd vrij maken voor het lezen van Flaubert of Joyce? En waren we, ook op cinematisch gebied, zoveel slechter af vóór ‘Hooked on a Feeling’? Waren emoties toen niet, in tegenstelling tot nu, echt? Wie heeft er niet geweend toen ET Elliott moest verlaten? Wie had er geen schrik van de killer rabbit of Caerbannog? En Luke heeft zijn vader toch ook op de oude manier teruggevonden?

Waren die drieëneenhalve minuut het dus allemaal wel waard?

Masselthoff