Collegae,
U dacht misschien dat ik, na de stroom van verwijten en beschuldigingen die mij naar het hoofd gesmeten werden, te bang of zelfs te laf was om openlijk te reageren. Niets is echter minder waar, zo toont dit schrijven. Ik had andere, misschien zelfs belangrijkere dingen te doen...
Laat u bij het lezen van dit bericht trouwens ook niet leiden door de lengte ervan. Een groot deel bestaat uit citaten, en zijn waarschijnlijk door jullie al gekend.
Oprecht verheugd ben ik natuurlijk met de huidige polemiek, zeker omdat die tot stand kwam door enkele mindere schrijfsels van mijnentwege. Ik dank daarvoor dan ook hartelijk mijn collegae Hoffius en J. Terra. Graag zal ik nu ingaan op hun beider reacties.
Hoffius reageert op het zogeheten ‘trinitarische vraagstuk’ (maandag 20 augustus 2007, 12:49). Zijn of haar bedoelingen zijn nobel, maar toch niet helemaal correct. Zei ons aller Schopenhauer immers al niet:
De wilsuiting en de activiteit van het lichaam zijn niet twee objectief gekende, onderling verschillende toestanden, die causaal met elkaar zijn verbonden en zij verhouden zich niet tot elkaar als oorzaak en gevolg, maar zijn één en hetzelfde, dat op twee totaal verschillende manieren wordt ervaren: de ene keer heel onmiddellijk, de andere keer via de aanschouwing door het verstand.
(Uit Die Welt als Wille und Vorstellung, 1819, De wereld als wil en voostelling, Wereldbibliotheek, Amsterdam 1997, p185-186)
Één en hetzelfde. Wat David als weldoener, filosoof of zanger (alle drie de woorden komen van Hoffius zelf) dus doet, kan nooit onverenigbaar zijn. Vandaar dat de ‘twee-naturen’-eenheid niet aan de orde kan zijn. Er zit steeds eenzelfde drijvende kracht achter alles wat David doet, gekenmerkt door een zoektocht naar eer, roem en geld. Dat er af en toe ook andere dingen bij komen kijken, zal u zo meteen duidelijk worden…
Lovenswaardig is ook de poging van J. Terra (22 augustus 2007, 1:14). Zoals verwacht zoekt hij of zij het zwakkere punt van mijn redenering op, en verwijt me een gebrek aan contextualisering en historisering. Alleen begaat u, beste J. Terra, net zoals Hoffius de fout om David hier enkel als kunstenaar te zien, en niet als wetenschapper. Zelfs zonder de door u gevraagde contextualisering en historisering blijft mijn these dus overeind, al is de boodschap inderdaad misschien wat banaal.
Belangrijker is echter dat u, onbewust weliswaar, op de kern van mijn volgende betoog uitgekomen bent. U wil meer contextualisering en historisering? Welaan dan.
Want net zoals (bijna) iedereen nog weet waar hij of zij was op dinsdag 11 september 2001, zo weten de meesten onder ons ook nog wel waar zij waren op 13 augustus 1996, de dag waarop Marc Dutroux werd opgepakt, en de wereld er voorgoed anders ging uitzien. Julie en Melissa, An en Eefje, Sabine en Laetitia; hun namen zullen we waarschijnlijk nooit vergeten. Het post-Dutroux-tijdperk was begonnen. Buitenspelen zonder zorgen werd zo goed als onmogelijk, ongeruste ouders patrouilleerden aan de schoolpoorten, en bij elke witte bestelbus die moest remmen sloeg de angst ons om het hart. Onze kinderen werd op het hart gedrukt om nooit met vreemde mensen mee te gaan, er niets van aan te nemen, en er zelfs niet tegen te praten. Dat al deze angsten gegrond bleken, bewezen de gruwelijke feiten met Stacy en Natalie nog, in juni vorig jaar.
Wat vindt u dan, beste J. Terra, van het initiatief van de heer Hasselhoff om net in juni 2006, wanneer het hele land, en zelfs de hele wereld, het drama van Dutroux opnieuw beleeft, om net dan het nummer ‘Jump in my Car’ uit te brengen? Wat vindt u van de boodschap van dit lied? Het einde, waarin hij het meisje weer uit zijn auto probeert te krijgen, is niet meer dan een zielige poging om de boodschap van het lied te verbloemen.
U dacht misschien dat ik, na de stroom van verwijten en beschuldigingen die mij naar het hoofd gesmeten werden, te bang of zelfs te laf was om openlijk te reageren. Niets is echter minder waar, zo toont dit schrijven. Ik had andere, misschien zelfs belangrijkere dingen te doen...
Laat u bij het lezen van dit bericht trouwens ook niet leiden door de lengte ervan. Een groot deel bestaat uit citaten, en zijn waarschijnlijk door jullie al gekend.
Oprecht verheugd ben ik natuurlijk met de huidige polemiek, zeker omdat die tot stand kwam door enkele mindere schrijfsels van mijnentwege. Ik dank daarvoor dan ook hartelijk mijn collegae Hoffius en J. Terra. Graag zal ik nu ingaan op hun beider reacties.
Hoffius reageert op het zogeheten ‘trinitarische vraagstuk’ (maandag 20 augustus 2007, 12:49). Zijn of haar bedoelingen zijn nobel, maar toch niet helemaal correct. Zei ons aller Schopenhauer immers al niet:
De wilsuiting en de activiteit van het lichaam zijn niet twee objectief gekende, onderling verschillende toestanden, die causaal met elkaar zijn verbonden en zij verhouden zich niet tot elkaar als oorzaak en gevolg, maar zijn één en hetzelfde, dat op twee totaal verschillende manieren wordt ervaren: de ene keer heel onmiddellijk, de andere keer via de aanschouwing door het verstand.
(Uit Die Welt als Wille und Vorstellung, 1819, De wereld als wil en voostelling, Wereldbibliotheek, Amsterdam 1997, p185-186)
Één en hetzelfde. Wat David als weldoener, filosoof of zanger (alle drie de woorden komen van Hoffius zelf) dus doet, kan nooit onverenigbaar zijn. Vandaar dat de ‘twee-naturen’-eenheid niet aan de orde kan zijn. Er zit steeds eenzelfde drijvende kracht achter alles wat David doet, gekenmerkt door een zoektocht naar eer, roem en geld. Dat er af en toe ook andere dingen bij komen kijken, zal u zo meteen duidelijk worden…
Lovenswaardig is ook de poging van J. Terra (22 augustus 2007, 1:14). Zoals verwacht zoekt hij of zij het zwakkere punt van mijn redenering op, en verwijt me een gebrek aan contextualisering en historisering. Alleen begaat u, beste J. Terra, net zoals Hoffius de fout om David hier enkel als kunstenaar te zien, en niet als wetenschapper. Zelfs zonder de door u gevraagde contextualisering en historisering blijft mijn these dus overeind, al is de boodschap inderdaad misschien wat banaal.
Belangrijker is echter dat u, onbewust weliswaar, op de kern van mijn volgende betoog uitgekomen bent. U wil meer contextualisering en historisering? Welaan dan.
Want net zoals (bijna) iedereen nog weet waar hij of zij was op dinsdag 11 september 2001, zo weten de meesten onder ons ook nog wel waar zij waren op 13 augustus 1996, de dag waarop Marc Dutroux werd opgepakt, en de wereld er voorgoed anders ging uitzien. Julie en Melissa, An en Eefje, Sabine en Laetitia; hun namen zullen we waarschijnlijk nooit vergeten. Het post-Dutroux-tijdperk was begonnen. Buitenspelen zonder zorgen werd zo goed als onmogelijk, ongeruste ouders patrouilleerden aan de schoolpoorten, en bij elke witte bestelbus die moest remmen sloeg de angst ons om het hart. Onze kinderen werd op het hart gedrukt om nooit met vreemde mensen mee te gaan, er niets van aan te nemen, en er zelfs niet tegen te praten. Dat al deze angsten gegrond bleken, bewezen de gruwelijke feiten met Stacy en Natalie nog, in juni vorig jaar.
Wat vindt u dan, beste J. Terra, van het initiatief van de heer Hasselhoff om net in juni 2006, wanneer het hele land, en zelfs de hele wereld, het drama van Dutroux opnieuw beleeft, om net dan het nummer ‘Jump in my Car’ uit te brengen? Wat vindt u van de boodschap van dit lied? Het einde, waarin hij het meisje weer uit zijn auto probeert te krijgen, is niet meer dan een zielige poging om de boodschap van het lied te verbloemen.
Jump in my car, I wanna ta-ake you home,
Come on and jump in my car, it's too far to walk on your ow-own
No thank you sir-ir
Ah, c'mon,
I'm a trustworthy guy
No thank you sir-ir
Oh little girl I wouldn't tell you no lie
I know your ga-ame
How can you say that, we only just met
You're all the sa-ame
Ooh, she's got me there, but I'll get her yet
I got you then
No you didn't, I was catchin' my breath
And look it's startin' to rain and baby you'll catch your death
Well, I don't know-ow
Ah, come on it costs nothin' to try
And you'll arrive ho-ome nice and dry
Ooh, jump in my car, I wanna ta-ake you home
Jump in my car, it's too far to walk on your ow-own
Jump in my car, I wanna ta-ake you home
C'mon and jump in my car, it's way too far to walk on your ow-own
Well maybe I wi-ill
Ah, that's better now, your talkin' sense
But you best keep still
Well, if you like I'll just put up a fence
No need to get smart
Well alright we'll soon be on our way
We better stop
What for?
Because it's such a long way
Why, where d'you live?
I live down south, it's roughly eighty-four miles
Hey slow down, you must be jokin' there behind that cute smile
Oh, no I'm not
Well, if you're not there's only one thing to say
And what's that?
Get out the car, get on your way
Get out of my car
But you just said that you'd take me home
It's just too far
But there's no way that I can get there alone
I couldn't care less
Maybe I could see you next week
But you look a mess
But look who's talkin', you've got no right to speak
Get out of my car
You told me that you were a really nice guy
Well I aint yeah,
Get out of my car
Get out
Get out of my car
De boodschap lijkt me voor zich te spreken. En wat vindt u, beste J. Terra, in deze context dan van het door u gebruikte citaat uit ‘One and One make Three’?
I can see it in your eyes
De boodschap lijkt me voor zich te spreken. En wat vindt u, beste J. Terra, in deze context dan van het door u gebruikte citaat uit ‘One and One make Three’?
I can see it in your eyes
A little boy or girl
Will be so welcome in our world
We'll be a family
When one and one make three
Opnieuw wordt de boodschap op het einde wat verdoezeld, maar de essentie van de eerste drie regels lijkt me wel duidelijk te zijn. Eer, roem en geld blijken dus toch niet de totale drijfveer van David te zijn…
Het citaat van Russ Rankin, gepost door Hoffius (20 augustus 2007, 11:01), krijgt op deze manier trouwens wel een zeer wrange nasmaak, zeker als het door Hoffius zelf gebruikt wordt voor het beschrijven van ‘onze gemoedstoestand’…
My pain is the pain of children. My heart is burning with their shame...
Masselthoff
Reacties altijd welkom op http://thehoffzondernaam.blogspot.com/
5 opmerkingen:
Beste bezoekers,
een spijtige zaak toch hoe de traumatische gebeurtenissen van '99 onze blik permanent gekleurd hebben en de grens tussen vervoering en ontvoering voor altijd vervaagd hebben. Zelfs de oprechte vreugde om een aankomend kindje wordt in die zin door Masselthoff als een incestueuse neiging tentoonspreidend geïnterpreteerd.
Andermaal ligt een gebrek aan historisering aan een zogenaamde Fehllektüre of Hineinterpretation ten grondslag - die niet door onbewuste maar veeleer door bewuste (in dit concrete geval destructieve) krachten gestuurd wordt. Mocht U, Masselthoff enige research verricht hebben, dan zou u weten dat "Jump in my Car" oorspronkelijk een nummer 1-hit was van de Australische Ted Mulry Gang. David bracht het nummer opnieuw uit voor zijn Australian Tour in 2006 en bracht het als een soort eerbetoon aan Ted Mulry die 5 jaar voordien op 54-jarige leeftijd aan een hersentumor overleden was. Als u in dit nummer dus enige pedofiele impetus - of, dit geef ik gerust toe: een reductie van de vrouwelijke medemens tot een erotisch object -bemerkt, dan raad ik u aan de zwarte piet naar Ted door te schuiven. Ook hier mag men echter geen voorbarige conclusies trekken: bij het aanschouwen van de oorspronkelijke clip uit 1975 (http://www.youtube.com/watch?v=YsJAhUtDXRE) zal het misschien tot u doordringen dat deze "little girl" toch niet zo little is als u suggereert.
Graag zou ik er u - ten tweede - toch ook nog willen op wijzen dat Herman Brusselmans Tania Dexters (nog) nooit anaal bevredigde, dat Louis Paul Boon nooit de perversiteiten bedreef die hij o zo intens in de ik-vorm beschreef, dat Dostojewski geen gruwelijke roofmoord pleegde en dat Eddy Wally niet werkelijk uit een vliegmachien sprong. Dit maar om u in het vervolg te behoeden voor al te eenvoudige "Kurzschlüsse" tussen de kunstenaar David Hasselhoff en de mens David Hasselhoff.
Maar graag dank ik u, Masselthoff, voor uw voorts uiterst interessante en productieve bijdrage.
Aan alle vrouwen - en mannen - die ik heb gekend,
gegroet,
J. Terra
Beste J. Terra,
Ik vond de uiteenzetting van Masselthoff net zeer goed, en vroeg me dan ook af wat u, zeker nadat u andermaal de nadruk legt op een gebrek aan historisering, bedoelt met de feiten van 1999?
Groet,
Arthur
Vanzelfsprekend gaat het hierbij om een slip of the hand... die mijn corrigerend oog spijtig genoeg ontsnapt was. Het traumatische jaar 1996 zal voor altijd in mijn geheugen gegrift staan - mede ook doordat ik toen definitief mijn microfoon neerlegde. Dat er een fout in mijn bericht binnenglipte, moet dus aan een zekere emotionele turbulentie te wijten zijn. Ik wens me hierbij alleszins te voorontschuldigen voor de historische incorrectheid. Al mag de impact van het gezegende jaar 1999 op de wereldgeschiedenis niet onderschat worden, want werden de eilandengroepen Kiribati, Tonga en Nauru toen niet lid van de VN?
Met hoffrechte excuses,
J. Terra
1999 : eerste episodes van Baywatch Hawaii op de buis in de VS. De eerste geslaagde spin-off is een feit.
David4ever!
Betreffende het jaar 1999 maak ik u graag opmerkzaam dat ik een prachtige Matthäus-Passion toen uitvoerde en op cd uitbracht (HMC 951676.78).
Deze uitvoering bevat de volgende aria (gezongen door de sopraan Sybilla Rubens):
'Blute nur, du liebes Herz!
Ach, ein Kind, das du erzogen,
Das an deiner Brust gesogen,
Droht den Pfleger zu ermorden,
Denn es ist zur Schlange worden.
Blute nur...'
Maar voor U is dit waarschijnlijk een geschrift voor pedofielen?
Hoffelijk tot nooit meer Mr. Masselthoff!
Ph. Herreweghe.
Een reactie posten